Tropem Gimnazjalisty

JA I CHOPIN…czyli Diana i Chopin

Autor: Diana Gawrońska - klasa 3E

Muzyczny geniusz, nutowy bohater, Polak, który zmienił patrzenie na muzykę wielu młodych ludzi - Fryderyk Chopin.

W kwietniu bieżącego roku mieliśmy zaszczyt obchodzenia jego dwusetnych urodzin. Był to dla nas nie tylko czas, kiedy mogliśmy zaistnieć jako miejsce pochodzenia tak wybitnego kompozytora, muzyka, ale - także powspominać jego twórczość oraz uświadomić sobie, jak wiele znaczy dla młodych ludzi obecnie.

Kilka lat temu można by rzec, że Fryderyk obchodzi swoje urodziny i nic... Oczywiście, lekkie poruszenie ze strony osób starszych bądź dorosłych, ale od młodzieży zainteresowania wielkiego nie można było uzyskać. Czasy, na szczęście, się zmieniają: coraz więcej szkół muzycznych i kształcących się młodych artystów. Nasze poglądy i patrzenie na świat również się zmieniło.



W ostatnich kilku latach, kiedy przechodzę wraz z moimi kolegami z "ławki" czas dorastania, kształtowania swojego charakteru i szukania swojej życiowej drogi, na której będzie się nam szło w miarę dobrze, uświadamiam sobie, że Chopin odcisnął delikatne, lecz znaczące piętno w moim życiu i rówieśników.

Od najmłodszych lat, odkąd zaczęłam grać na pianinie, dostawałam nuty przed nos i kazano mi się uczyć. Nie cierpiałam nut, co było przyczyną moich rozstań i powrotów do pianina. Póki co ten okres mam już za sobą. Jako dziecko nie potrafiłam docenić tak wielkich dzieł, jakie miałam w zwyczaju grywać. Widziałam tylko nuty, ale jako coś, czego nie znosiłam. Kilka lat później, gdy już wróciłam do pianina - można rzec na stałe - i zaczęłam odkrywać swój charakter i emocje, jakimi się kieruję, potrzebowałam się odnaleźć. Nadal we mnie tkwił ten mały artysta i często ukojenia swojego nastoletniego buntu szukałam właśnie w … muzyce. Będąc dzieckiem z muzycznymi obciążeniami genetycznymi, niełatwo było odnaleźć coś, co by mi odpowiadało, coś, czego mogłabym słuchać non stop i utożsamiać się na dodatek z autorami oraz z emocjami, które są nierozłączne (jeśli chodzi o muzykę).



W końcu przyszedł czas na zmianę szkoły, otoczenia, wdania się w bardziej dojrzałe otoczenie. Przypadkiem trafiłam do klasy, gdzie kilka osób chodziło do szkoły muzycznej lub grało czy też gra na jakimś instrumencie. Wciąż pogrywałam na pianinie, trochę bardziej kierowałam się w kierunku śpiewu gospel. Ale po jakimś czasie dostrzegłam u mojej koleżanki z "muzycznej", że to nie tylko muzyka, nuty i liczne godziny spędzone na ćwiczeniu, tylko styl życia. Muzyka pomagała jej ukoić swój nastoletni bunt, relaksowała, pomagała zmierzyć się z rzeczywistością, leczyła złamane serca po pierwszych szkolnych miłościach. Stwierdziłam, że muszę znaleźć tę moją ulubioną "kategorię" muzyki, która będzie moim lekarstwem na wszystko. Szukałam akurat w czasie, kiedy znowu wróciłam do pianina na stałe. Szukałam i odnajdowałam już powoli to "coś", nie w radiu lub Internecie, lecz siedząc przy pianinie i wspominając - grając moje pierwsze wielkie, małe utwory. Był tam również Chopin. W końcu uświadomiłam sobie, że to właśnie ta klasyka, której jako dziecko nie znosiłam, jest tym, co uwielbiam najbardziej. Zaczęłam szukać, słuchać i grać, a wspomnienia i uczucia pojawiały się z każdym dźwiękiem. Dzisiaj w pochmurne dni, pełne zadumania słucham utwory, takie jak np. "Nocturne" bądź "Preludium e-moll" Chopina - po prostu uwielbiam.

Często zastanawiam się, co musiał taki człowiek jak ON czuć. Czy też się kiedyś zagubił tak jak ja i muzyka pozwoliła mu znaleźć samego siebie w tłumie krzyczącego świata? Dzisiaj mogę przyznać, że Jego muzyka oraz muzyka klasyczna ukształtowała we mnie ważne cechy i pomagała kształtować dalej tego małego artystę, który w końcu musi kiedyś dorosnąć.

Zapewne jest wiele nastolatków, którzy czują podobnie jak ja. Jestem o tym przekonana oraz dumna z naszego cudownego rodaka, kompozytora za to, jak wiele uczynił dla mnie i muzyki, która jest jak chleb powszedni młodych ludzi.